سلام پاییزی

قرار است تا آخر هفته ی بعد ببینمت...

و میدانی؟حتی یکبار هم فکر نکرده ام که قرار است چه بگویم؟تو چه جوابی بدهی؟...من شروع کنم یا تو؟...سلام کنم یا دست تکان بدهم...فقط...خب...فکر میکنم وقتی میبینمت به دیوار تکیه زده باشم؟...با گوشی ام مشغول باشم و وانمود کنم تو را اصلا ندیده ام؟...دست هایم را روی سینه ام جمع کنم و انگار که خیلی غرق در افکار خودم هستم از زیر چشم هایم زیر نظر بکیرمت؟...یا یک پایم را خم کنم توی دیوار پشت سرم و یک نفر را همینجور الکی به حرف های همینجور الکی بگیرم و تو را انگار که اصلا مهم نیستی بیینم و تعجب کنم؟...یا عادی بیاستم نگاهت کنم و بگویم شما...آه...شما هم اینجایید؟...یا حتی احمقانه تر وقتی توی چشم های قهوه ایت زل زده ام، زمزمه کنم برای تو، به زور خودم را توی برنامه های لعنتی شان چپاندم که به اینجا بیایم؟

یک مشت نامه...