یک مشت نامه

وقتی از دنگ و فنگ های دنیای پیش رویتان وارد تلگرام میشوید، سری به کانال ها و گروه هایتان میزنید و پیام هایتان را چک میکنید، آدم هایی را داشته باشید که شما را فقط برای خودتان بخواهند! هر لحظه ای که آنلاین میشوید از شما جواب یک سوال گسسته، پنج خط کد برنامه نویسی و سه چهار فرمول فیزیک را نپرسند، به جایش کسانی را داشته باشید که بخواهند بدانند: خوبی؟ حالت خوب است؟ از آن روز که داشتی از خستگی میمردی بهتر شدی؟ سرما خوردگیت خوب شد؟ وقتی آن همه دلت گرفته بود که توی چشم هایت اشک جمع شد، آرام شدی؟ کتابی که میخواستی را خریدی؟ کلاسی که خواستی بروی رفتی؟ آن روز چی شد؟ دانشگاه به تو می چسبد؟،میدانید آدم وق...

من باشم، عکست را بگذارم رو به رویم، همان عکسی که خودت هم حتی نداری دکلمه پشت دکلمه، آهنگ پشت آهنگ، بگذارم بخوانند برسد به یکی از دکلمه های قدیمی! یک نفر اولش بلند، برای خودش داد بزند: «لب وا کن و با واژه بزن جادو کن» من توی چشم های قهوه ایت زل بزنم زمزمه کنم: «بنشین، خاطره ها را رو کن!» پ.ن: علی رضا آذر - هم مرگ...

سال ها پیش، جمله ای خواندم که نوشته بود عشق یعنی مغز بیست هزار تخمه ی آفتاب گردان را داخل قوطی کبریت ریختن حالا اما، راحت میتوانم بگویم عشق یعنی روزانه بیست هزار بار صفحه ی پروفایل تلگرامش را چک کردن تایپ کردن پاک کردن و حرف نزدن......